Categorie: 2009 Amerika

Vanmorgen reden we van de camping af, na een erg koude nacht, we moesten nog stuk rijden naar Cody. We reden nog in Yellowstone toen we allemaal mensen langs de weg zagen staan. Monique sprong uit de camper met het fototoestel om te kijken wat er
 aan de hand was. Ondertussen probeerde Charles om de camper te parkeren. Britt en Jill sprongen toen snel uit de camper om ook te kijken. EEEEEEEEEENNNNNNNN wat zagen we daar……!!!!!! Een GRIZZLY BEAR!!!!!!!!!!

We stonden er helemaal verstelt van. Na een tijdje kwam er een ranger toen moesten we weg!!

Het laatste stukje in Yellowstone zagen we nog hele grote kudde’s bisons, wel meer dan 200!!!!

De weg naar Cody leidde ons over de Beartooth pass, de hoogste geasfalteerde weg ruim 3300 meter hoog, met zeer mooie overlooks. Daarna via de Chief Joseph Highway richting Cody. Deze weg ging door de laatste stukjes Rocky mountain van onze vakantie.

See you next time!! We will be back!!

’s Avond in Cody zijn we naar de Cody Nite Rodeo geweest. Echt leuk om te zien en best geinig. Vooral als er een met de Lasso een stier moet vangen en de ander de stier dan op zijn rug moet zien te krijgen. Maar dit ging niet altijd even makelijk en sommige waren minuten lang bezig om dit voor elkaar te krijgen. Zonder veel geluk overigens. Er waren er maar 2 van de 6 die het lukte.

Vandaag de rit van Cody naar Lander. Eerst nog even Cody door gegaan om nog een paar foto’s te maken van de legende, William F. Cody of wel Buffelo Bill. Door de hoofdstraat langs het Irma hotel (genoemd naar de oudste dochter van Buffelo) de stad uit.

Waar kom je dan in terecht. Eindeloze wegen door een gloeiend landschap met weinig bebouwing en armmoedige ranches. Vele mijlen van hekjes die de Ranches afbakenen. Wanneer je dan eindelijk in een “Stadje” komt is het daar een rommelige puimhoop van allerlei verschillende huisje en Caravans/camper.

Toen we eindelijk in Thermopolis waren dachten we te kunnen gaan zwemmen in het ‘Hot Spring State Park’. Blijkt het alleen maar een park te zijn met 2 verschillende zwembaden met ieder een glijbaan en bij allebei een entree van 10 dollar pp. Te veel van het goede dus dan maar lunchen,

Het is snikheet, tussen de 35 en 40 graden dus lekker in de schaduw op een picknick tafel, die je overigens hier overal ziet staan, lekker geluncht.

We vervolgen onze we naar Lander. Net buiten Thermopolis is de Boyden Dam. Net na de dam is een strandje waar we lekker zijn gaan zwemmen. Heerlijk bij op zo’n hete dag.

In Lander moesten we op zoek naar een RV park aangezien we niet geboekt hadden. Gelukkig bij de eerste, die ik gevonden had op het internet, was er plek. Sleeping Bear Rv Park.

’s Avonds nog even Lander in geweest om te gaan eten. We hebben enorm lekker gegeten bij een plaatselijke bar.

Morgen nog zo’n stuk richting Flaming Gorge.

Hier geen internet dus ik plaats dit bericht morgen.

Vandaag vanuit Lander door gereden richting Lyman. Lyman is een dorpje aan de snelweg richting Salt Lake City. Morgen nog ongeveer 120 miles.

Maar wat een eindeloze lange wegen zonder enige vorm van bebouwing. Hier en daar een klein huisje of caravan maar voor de rest mijlen lang alleen maar heuvels en kleine struikjes erop. Na ongeveer een uurtje rijden kwamen we bij de afslag richting South pass City, dachten we. Na een klein stukje op onverharde wegen en het passeren van een aantal koeien kwamen we in Atlantic City, ook een ‘Ghost Town’. Weinig leek op een Ghost Town dus we reden weer verder. Meteen uit het dorpje moeten we linksaf. Bong, meteen de heuvel op lekker steil en erg veel losse steentje. Na de 2de bocht zag ik het niet meer zitten en we besloten om te draaien. Met de voet vol op de rem gleden we nog steeds naar achteren en Monique maar gebaren dat we verder naar achteren konden. Ik zat met het zweet op mijn rug, en handen, achter het stuur. Maar gelukkig naar wat heen en weer draaien kwamen we weer beneden. Enkele mijlen verderop, via de snelweg, kwamen we wel in het dorpje aan. Hier hadden ze de gebouwen gerestaureerd en een soort van open lucht museum van gemaakt. Het was een dorpje naar een goudmijn. Deze mijn was tot net na de 2de wereld oorlog ingebruik geweest.

Na een zeer winderige weg langs de Flaming Gorge waar we dachten wat van te zien maar dat was niet het geval. De weg liep zeker op 1 km afstand van de Flaming Gorge dus weinig uitzichten.
We zitten nu dus op een KOA camping in Lyman en morgen gaan we naar SLC om daar onze vlucht richting San Francisco te nemen om daar onze reis voor te zetten.