Categorie: 2011 China

Geen zon vandaag, vergeleken met de afgelopen dagen was dat wel lekker. Met de bus naar the Temple of Heaven. Een hele belevenis als je niet kan communiceren met die chinezen. Gelukkig was de tempel aan het einde van de bus route.

In het park waar the Temple of Heaven is, worden vele dingen gedaan zoals voetballen met een shuttle, ochtend gymnastiek, dansen en nog veel meer. Eenmaal bij het tempel complex aangekomen stond er achtereenvolgens enkele tempels, met als laatste the Temple of Heaven. De op een na laatste was the Hall of prayer for good Harvests. Dit was het mooiste gebouw, een ronde tempel met drie verdiepingen.

 

 

Na de tempels we langs een klein bakkerij waar we lekker wat broodjes en gebakjes hebben gegeten. Daarna met de metro naar de Lama tempel, de meest bekende tibetaanse boedistische tempel buiten Tibet. Een hele mooie combinatie van Chinese paleis architectuur en de boedistische bouw (zoals we wie die kennen uit Thailand). Zelfs de meiden vonden dit leuk, alleen Britt vond de wierookluchten niet echt lekker. Helaas voor haar werden bij elke tempel, en dat waren er veel, per persoon 3 stokjes per chinees aangestoken. Gelukkig mocht er in de tempels geen wierook aangestoken worden. Het leuke van deze tempel was dat in elke tempel de budda groter werd, in de laatste tempel wel zo’n 20 meter!

Terwijl ik dit schrijf zitten we in de nachttrein naar Pingyao. Net een uur gehad nog elf en een half uur te gaan. We slapen met 6 personen in een open cabine. Elke familie heeft een eigen cabine en deelt die met twee chinezen. In het gangpad lopen de mensen heen en weer en rijden karretjes met eten en drinken af en aan. Onze Chinese gasten hebben minder geluk dan wij, het zijn twee stelletjes, de dames liggen bij ons, de mannen liggen aan de andere kant van het schot in een andere cabine. Ze horen echter niet bij elkaar! Om 10 uur gaat het licht uit, om 6.00 uur weer aan. Om 8.30 uur moeten we uitstappen. Hier hebben we 3 minuten voor. Onze reisleider zit in een andere wagon en kan ons dus niet helpen. Dat wordt nog spannend, hopelijk stappen we op het goede station uit!

Vanochtend met de nachttrein aangekomen in Pingyao. Een klein dorpje van ongeveer 650 duizend inwoners, wel iets minder dan de afgelopen dagen in Beijing.

De nachttrein was een enorme ervaring maar wel een zeer leuk. Dat je zou kunnen slapen had ik al niet gedacht en dat klopte. Volgens mij ben ik ieder kwartier/half uur wel wakker geweest. Maar dat mocht de pret niet drukken. Tijdens de reis kwam er een groep jonge Chineesjes bij ons langs en die wilde de hele tijd met Monique op de foto. Net voordat het licht uitging (precies om 10 uur) kregen we nog kadootjes van ze. Na een onrustige nacht, mensen die langs lopen of lekker rochelen, mobieltjes die afgaan, de trein die stopt of toetert, gingen de gordijnen om half zes weer open en het licht om 6.00 uur weer aan. Eerst een tocht naar de wc waar niemand heen wil (een hang wc waar je niet kan er doortrekken, en waar sommige Chinezen verkeerd om gaan zitten en een fijne boodschap achter laten) en toen een kopje thee om bij te komen. Om een uur of 7 ’s morgens waren we in Pingyao waar we met golfkarretjes naar het hotel werden gebracht. 4 Karretjes waarvan 1 voor de bagage. Je wil niet weten wat er door iedereen mee is genomen.

Eenmaal in het hotel namen we ons ontbijt en dat was echt niet lekker. Een koude pannenkoek met banaan die zo klef was dat ie aan je tanden bleef plakken. Maar dit mocht de pret niet drukken wat het hotel zag er erg gezellig uit en vooral de lieftallige serveerstertjes van amper 14 jaar oud.

De rest van de dag zijn we gezellig door Pingyao gewandeld en hebben enkele Courtyards bezocht. Om deze Courtyards staat onder andere Pingyao bekend. De ene leuker dan de andere.

Net na het avond eten hebben met de groep nog een gezellig thee party gehouden. We hebben het getroffen met deze groep mensen. We hebben erg veel lol samen en de kids kunnen het goed vinden met elkaar.

Vandaag naar de Courtyard van de familie Wang geweest, een uurtje rijden vanuit Pingyao. Met een lokale gids Lisa, deze naam had ze van andere Nederlandse toeristen gekregen. Een leuke vrolijke meid, eigenlijk zoals bijna alle chinezen.

De Courtyard van de familie Wang bestaat uit 5 zogenaamde kastelen, ommuurde delen, waarvan we er 2 konden bekijken. Een voor het personeel, ongeveer 3000 man, en een van de oudste zoon waar ook ongeveer 3000 man leefde. Het derde kasteel werd op dit moment omgebouwd als 5 sterren restaurant. Aan de aantallen kun je wel zien dat het enorme grote kastelen zijn.
Rond om de Courtyard waren allemaal rots woningen te zien. En waar we de schoorsteentjes zagen was de keuken. De bustocht was op zich al een hele belevenis. Verkeersregels zijn er niet. Nee dat zeg ik verkeerd ze zijn er wel. De grootste win of wel eerst vrachtwagen, dan bus, auto, fiets en dan ergens de voetganger. Rotonde: waarom drie kwart rond als je ook kan afsteken. Maakt niet uit of er verkeer aankomt gewoon linksom doorrijden en toeteren. Echt ongelofelijk.
En dan de regio waar we in reden was het steenkoolmijn gebied van China. Dus overal mijnen en vrachtwagen vol met steenkool.

Toen we terugkwamen van de Courtyard zijn we nog bij een boeddhistische tempel langs gegaan. Een erg mooie tempel met erg veel beelden, jammer dat je geen foto’s mocht maken. Maar ach houdt dat mij tegen om het wel te doen. Er staat binnen niet fotograferen. Dus vanaf buiten mag het wel. Er was daar een erg mooie kamer met wel 500 kleine Boeddha beelden.

Morgen avond weer met de nachttrein naar Xian, het terracotta leger!